Voor de wo2 hadden wij een veemarkt, een gewone markt, zoals wij die nog kennen op het Telgenplein en wij hadden zowaar ook een markthal waar voornamelijk groenteboeren hun waren te koop aan boden.

Deze markt bevond zich aan de Oldenzaalsestraat en de Weemenstraat, daar waar nu het winkel centrum de Thiemsbrug gevestigd is.

De ingang van de (vee )markt was aan de oldenzaalsestraat en aan weerzijde van de ingang bevond zich twee stenen gebouwtjes met een soort bordes trap ervoor waardoor de Veearts kon zien wie er aan kwamen, en dan ging hij naar buiten om de dieren te controleren op ziekten, want alleen gezonde dieren mochten de markt op.
Het andere gebouwtje was naar ik mij herinner voor de marktmeester om het staan geld te innen.
Tussen deze gebouwtjes in bevond zich een pannen dak, om de veearts en marktmeester droog te houden als zij naar buiten moesten

Op het voorste gedeelte van de veemarkt stonden paaltjes met pijpen er tussen waaraan de dieren vastgebonden werden. De dieren stonden met hun achterwerk naar elkaar toe zodat je in het midden kon lopen, maar pas op!! Als een koe een vlaai liet vallen moest je daar niet te dicht bij staan want de spetters vlogen op de keien alle kanten op. Het mooiste vond ik altijd het handjeklap van de handelaren die liepen altijd in een lichte stofjas met de onvermijdelijke wandelstok over de arm. Eerst had ik het niet door wat dat handjeklap betekende, maar het bleek met bod en tegenbod te maken te hebben. en als de koop gesloten was dan ging men naar het café aan de Weemenstraat bij de Drienerbeek om op de goede koop een neut te nemen.

Op het midden gedeelte stonden de kramen met textiel en andere spullen, en daarnaast kwam dan de markthal, waar
de groenteboeren hun waren verkochten, die eventueel s winters zouden kunnen bevriezen. En juist aan die markthal heb ik herinneringen aan, want ik ging regelmatig naar de markthal toe tegen sluitingstijd
en snuffelde dan tussen het afval of er nog centen lagen die weggevallen waren, Elke cent is het begin van de 100.000 nietwaar !! En bij de uitgang daar stond altijd een figuur die wij altijd gekke Heinrich noemden. Hij verkocht van die molentjes op een stokje waar kleine kinderen gek op waren, Ook andere prullaria verkocht hij. Het bleek een Duitser te zijn die vermoedelijk gevlucht was, want toen de Duitsers hier binnen gevallen waren, was hij plotseling verdwenen. De markthal is bij het bombardement van 6 en 7 Oktober 1944 geraakt,en na de bevrijding is op de markt kleine winkeltjes gebouwd van stenen die uit het puin zijn gebikt.

Reacties (0)

Schrijf reactie