Annie Doornbos schoot me weer even aan. Het was dan volgens haar wel rond met de Cruyff Court, maar de plek beviel haar niet. Ze zou de wethouder hierop aanspreken.

Annie Doornbos is het enige raadslid dat zichtbaar in de wijk aanwezig is. Met mensen spreekt, hun problemen aanhoort en probeert er ook wat aan te doen.

Haar sterkste punt is niet om dingen voor elkaar te krijgen. In een gemeente moet je over veel strategisch gedrag beschikken om zaken te regelen en maar weinig mensen lijken dit te bezitten.

Ik ken inmiddels heel veel raadsleden, maar ik ontmoet ze nooit in de wijk. Ongetwijfeld zal men zo en toe wel aanwezig zijn op een officiële bijeenkomst in gesprek met een instelling of een wijkraad. Echter gewoon de boer op en mensen aanspreken, vergeet het maar.

Daarom wordt het nooit wat tussen de raad en de individuele mensen in de wijk in hun rol als buurtbewoner, vrijwilliger of functionaris.

Raadsleden zijn in het bestuurlijk ambtelijk circuit gezogen met hun raadsstukken en fractievergaderingen.

Daaruit te stappen en zelf problemen opsporen dat is ongebruikelijk en ook bedreigend.

Wat te doen met de aangereikte problemen zonder dat je ambtenaren of andere deskundigen om je heen hebt die je kunnen helpen.

Als ik de geschetste kwestie aan de orde stel, dan is de reactie meestal dat raadsleden nu eenmaal een gebrek aan tijd hebben. Annie Doornbos heeft tijd en dat hebben de meeste raadsleden dus niet, zo is de gangbare opvatting.

Kijk, dat betwijfel ik nou. Volgens mij is het gewoon een kwestie van prioriteitsstelling en dat baseer ik op mijn jarenlange ervaring met ambtenaren en raadsleden.

Droevig is het te moeten ervaren dat het met de afstand tussen burger en bestuur steeds slechter gaat. Populistische mensen krijgen hierdoor helaas hun kans.

Mijn hoop is dat een aantal raadsleden tot de ontdekking komt dat hun bijdrage aan de ontwikkeling van de stad minimaal is en dat ze beter hun koers kunnen verleggen.

Daarom moeten we raadsleden uitdagen aan te geven wat ze gerealiseerd hebben voor de stad

Geduld hebben en ze de kans geven hun verhaal te vertellen.

Vervolgens houden we ze een spiegel voor.

Kortom, een beetje voor therapeut spelen, daar ligt onze kans.

Jan Willem

Reacties (0)

Schrijf reactie