Minister Vogelaar heeft 40 achterstandswijken aangewezen die de komen komende jaren met extra geld opgeknapt worden.

Gemeenten zijn uitgedaagd om voor deze wijken plannen te maken waarin staat beschreven hoe ze denken deze wijken weer te zullen opknappen. Als de plannen goedgekeurd worden, dan krijgen de gemeenten geld.

Een wetenschappelijk instituut heeft de plannen onderzocht en komt de conclusie dat veruit de meeste plannen niet deugen.

Zo wordt niet goed duidelijk gemaakt welke problemen er zijn, de aanpak wordt zeer algemeen omschreven en wordt onvoldoende aangegeven hoe men de resultaten van de aanpak wil meten.

Ik heb een paar plannen gelezen. Deze staan bol van de goede intenties van de gemeenten. Ook aan de rol van bewoners wordt hoge waarde toegekend.

Kortom aan goede bedoelingen geen tekort.

Toch is er fundamenteel iets mis. Dat heeft te maken met overschatting van de rol van de gemeenten. Als regelaar, geldverschaffer en bemoeial denkt men de samenleving te kunnen sturen. Maar men wil toch ook bewonersparticipatie zult u zeggen. Inderdaad, maar onder voorwaarden en geregisseerd door de gemeente.

Deze overschatting werkt een tunnelvisie van de gemeente in de hand en daardoor heeft men beperkte oog voor de krachten in de samenleving.

Het zou goed zijn als de gemeenten hun rol op een aantal terreinen zou beperken, maar wel groepen, bewoners en instellingen zouden uitdagen aan de slag te gaan met de nodige beloningen in het voorzicht.

De gemeente inderdaad als bevorderaar van het zelfreinigend vermogen van de samenleving.

Dat kost de gemeente banen. Ook zijn er andersoortige ambtenaren nodig. Geen regelaars, maar mensen met een dienstverlenende houding die bewoners en instellingen op basis van vertrouwen stimuleren.